Archive for sexharassmap

Έμφυλη βία: παγκόσμια καταγραφή


Ως χάρτης καταγραφής έμφυλης βίας, έχουμε συγκεντρώσει σχεδόν 500 περιστατικά, και μέχρι στιγμής έχουμε καταφέρει να καταγράψουμε πάνω από 200. Περιστατικά βιασμών, γυναικοκτονιών, παρενοχλήσεων κ.α.

Αυτή η καταγραφή ξεκίνησε από την ανάγκη μας να έχουμε ένα αρχείο περιστατικών, ώστε όποτε κάποιος αμφισβητεί την πραγματική διάσταση της έμφυλης βίας, να μπορούμε να απαντήσουμε με δεδομένα. Βέβαια όσα δεδομένα κι αν μαζέψουμε, αυτή η ερώτηση δεν αντικρούεται γιατί η αμφισβήτηση της βίας κατά των γυναικών δεν πηγάζει από την έλλειψη αποδείξεων, αλλά από τον έμφυτο μισογυνισμό της κοινωνίας –γι αυτό και βλέπουμε την καταγραφή σαν εργαλείο συμπληρωματικό ως προς το φεμινιστικό κίνημα, που από πέρυσι βρίσκεται σε άνοδο και προσπαθεί να αρθρώσει πλαίσιο διεκδικήσεων.

Τον τελευταίο καιρό αυτό το πλαίσιο διεκδικήσεων περιστρέφεται γύρω από την γυναικεία αυτοάμυνα. Με τις υποθέσεις τριών γυναικών –της Ν. που αθωώθηκε και των Π. και Τ. που καταδικάστηκαν- η συζήτηση μετατοπίζεται από την ίδια την έμφυλη βία, στην απάντηση των γυναικών σε αυτήν. Η Ν., η Π. και η Τ. απάντησαν σε επιθέσεις αντρών τραυματίζοντας τους και βρέθηκαν στο εδώλιο της κατηγορούμενης.

Θα θέλαμε να είμαστε σε θέση να πούμε ότι έχουμε πλέον περάσει στο στάδιο της αντίστασης, στα δικαστήρια όμως φάνηκε ότι οι γυναίκες αυτές, όπως και κάθε γυναίκα που θα καταφέρει να αμυνθεί σε μια τέτοια επίθεση, αντιμετωπίζονται από την δικαιοσύνη σαν βίαιοι θύτες. Ο λόγος; Το δικαστήριο, όπως και η κοινωνία, αρνείται να αναγνωρίζει ότι ήταν θύματα κακοποίησης, ότι κινδύνεψαν να βιαστούν ή να πεθάνουν. Και αυτό δυστυχώς επιβεβαιώνει την ανάγκη απόδειξης ότι η έμφυλη βία υπάρχει και μας απειλεί, και κατ’ επέκταση της ύπαρξης ενός αρχείου περιστατικών έμφυλης βίας.

Η προσπάθεια καταγραφής των περιστατικών έμφυλης βίας είναι παγκόσμια. Άλλωστε, η βία και ο σεξισμός αποτελούν καθημερινά βιώματα όλων των γυναικών του κόσμου και κατ’ επέκταση διαμορφώνουν ένα συλλογικό βίωμα, το οποίο με τη βοήθεια της τεχνολογίας και των social media βρίσκει έκφραση στη καταγραφή και τη καταγγελία του. Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποιους από τους χάρτες που καταγράφουν την έμφυλη βία σε όλο τον κόσμο.

Στην Ινδία, η ομάδα της Καταγραφής της Σεξουαλικής Βίας αποτελεί πρωτοβουλία μιας ομάδας γυναικών που ασχολείται με τη έκδοση λογοτεχνικών ιστοριών και πεζού λόγου με θέμα τη σεξουαλική βία στη Νότια Ασία. Τα περιστατικά αναρτώνται ανώνυμα από τα ίδια τα θύματα στο χάρτη. Μέσω του χάρτη η ομάδα ελπίζει ότι η καταγραφή αυτή αφενός θα δώσει φωνή στα θύματα της σεξουαλικής βίας, ώστε να μπορέσουν να μοιραστούν την ιστορία τους και αφετέρου θα αποτελέσει το έναυσμα για την αναθεώρηση της αντίληψης των έμφυλων ρόλων στην Ινδία αλλά και της ασυλίας που φαίνεται να απολαμβάνουν οι βιαστές στην ινδική κοινωνία.

Στο Μεξικό, η πιο ακριβής μέχρι στιγμής καταγραφή των γυναικοκτονιών αποτελεί ο Χάρτης γυναικοκτονιών στο Μεξικό, ο οποίος από το 2016 έως και τον Ιούνιο του 2017 έχει καταγράψει 2.355 δολοφονίες γυναικών. Η γυναίκα πίσω από το χάρτη αυτόν χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο «Πριγκίπισσα» για την ασφάλεια τη δική της και την οικογένεια της. Αποφάσισε να αρχίσει την καταγραφή αυτή γιατί ήθελε να δώσει ένα όνομα στο κάθε θύμα ώστε καμία γυναίκα να ξεχαστεί ποτέ. Τα περιστατικά τα αναζητεί και αυτή στις ειδήσεις και στις επίσημες ανακοινώσεις της αστυνομίας ενώ στη σελίδα του facebook λαμβάνει ενημερωτικά δελτία από το Τύπο, προτάσεις από πολιτικούς και νομοθέτες αλλά το κυριότερο λαμβάνει μηνύματα από τους οικείους των δολοφονημένων. Η καταγραφή του ονόματος και του τόπου δολοφονίας είναι ένας τρόπος αναγνώρισης της αξίας της ζωής του θύματος. Επίσης, ο χάρτης μπορεί να αποτελέσει και μια ευκαιρία ταυτοποίησης μοτίβων των γυναικοκτονιών στο Μεξικό, εντοπισμού των προβληματικών περιοχών όπου λαμβάνουν χώρα οι δολοφονίες, παράθεσης πηγών και δομών βοήθειας και ενθάρρυνσης για τη πρόληψη των γυναικοκτονιών.

Στην Αίγυπτο, μια ομάδα εθελοντών από το 2010 κιόλας, με τη βοήθεια των κοινωνικών δικτύων και διαφόρων τεχνικών συλλογής δεδομένων τύπου crowdsourcing συλλέγει καταγγελίες είτε θυμάτων είτε μαρτύρων και καταγράφει τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης στο Χάρτη σεξουαλικής παρενόχλησης. Η ομάδα θεωρεί ότι κάθε περιστατικό εφόσον καταγράφεται συντελεί στην σταδιακή κατάρριψη του στερεότυπου όπου το φταίξιμο το έχει το θύμα και όχι ο δράστης και βοηθάει στο να καταλάβει η αιγυπτιακή κοινωνία ότι η παρενόχληση είναι έγκλημα με σοβαρές συνέπειες. Η οργανωμένη και λεπτομερής καταγραφή του Χάρτη έχει επίσης συμβάλλει στη δημιουργία εκστρατειών ευαισθητοποίησης γύρω από το θέμα και προσπαθειών ανάληψης δράσης κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης στην Αίγυπτο.

Η εκστρατεία Πάρτε πίσω τη Τεχνολογία! είναι μια πρωτοβουλία της Ένωσης για Προοδευτικές Επικοινωνίες, ενός παγκόσμιου δικτύου που ασχολείται με τα δικαιώματα και τον ακτιβισμό στην επικοινωνία και στο internet. H καμπάνια τους καταγράφει περιστατικά έμφυλης βίας στο κυβερνοχώρο όπως revenge-porn, slut-shaming, λογοκρισία, εκφοβισμό, σεξουαλική παρενόχληση, εκβιασμό και παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Στην προσπάθεια τους αυτή καλούν τις γυναίκες να διεκδικήσουν την τεχνολογία ως εργαλείο αφήγησης των δικών τους ιστοριών και δημιουργίας των δικών τους μαρτυριών και αναπαραστάσεων για τη βία που δέχονται ως γυναίκες. Ο συγκεκριμένος χάρτης είναι παγκόσμιος και δεν αφορά μια συγκεκριμένη χώρα και μάλιστα για την Ελλάδα δεν υπάρχει καταγραφή περιστατικών μέχρι στιγμής. Η Ένωση συνεργάζεται και με άλλες πλατφόρμες καταγραφής τέτοιων περιστατικών σε διάφορες χώρες όπως τα Βαλκάνια (Αλβανία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Κροατία, Βοσνία – Ερζεγοβίνη), το Πακιστάν, την Αργεντινή, τη Κολομβία το Πακιστάν, το Κονγκό, τις Φιλιππίνες και τη Κένυα.

Οι χάρτες αυτοί ανεξάρτητα με ποιο είδος βίας κατά της γυναίκας καταγράφουν, έχουν ένα κοινό στόχο, αυτόν της κατάδειξης της ανάγκης για δράση απέναντι στη βία αυτή. Οι βιασμοί, οι γυναικοκτονίες, η σεξουαλική παρενόχληση και ο εκφοβισμός όπου και αν λαμβάνουν χώρα είναι εγκλήματα τα οποία πρέπει να σταματήσουν. Οι χάρτες ρίχνουν φως στα περιστατικά αυτά κάνοντας τα ορατά και υπαρκτά. Παράλληλα, προσφέρουν πληροφορίες και στοιχεία τα οποία είναι απαραίτητα για τη καταπολέμηση της έμφυλης βίας, καθώς και στοιχεία δομών στις οποίες μπορούν οι γυναίκες να απευθυνθούν για βοήθεια.

Η καταγραφή της έμφυλης βίας είναι απαραίτητη τόσο για την ανάδειξη του ζητήματος στα πλαίσια της μετατόπισης της κοινωνίας, αλλά και για την παροχή διεξόδου στις ίδιες τις γυναίκες που κακοποιούνται, καταπιέζονται και κινδυνεύουν. Μιλώντας για την βία που μας ασκείται και καταγγέλοντας την μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν, να συμβάλλουμε στην ορατότητα της προκειμένου να βοηθήσουμε άλλες γυναίκες να μιλήσουν και να καταγγείλουν, να είμαστε λιγότερο μόνες.

Καταγγέλουμε και μιλάμε για την κακοποίηση –οι ντροπή ανήκει στους κακοποιητές.

Διευθύνσεις Χαρτών:

Ινδία: Mapping Sexual Violence
Μεξικό: Feminicidios en México
Αίγυπτος: Harass Map
Εκστρατεία Take back the Teck!
ΗΒ: #WEcount

Η σημασία καταγραφής της σεξουαλικής βίας

Σχεδόν ένα χρόνο πριν ξεκινήσαμε να καταγράφουμε περιστατικά έμφυλης βίας σε έναν χάρτη: ξυλοδαρμούς, βιασμούς, δολοφονίες, παρενοχλήσεις. Τα περιστατικά που καταγράφουμε είτε τα βρίσκουμε στις ειδήσεις ή στα αστυνομικά δελτία είτε μας τα στέλνουν με ηλεκτρονικό μήνυμα, η καταγραφή είναι δηλαδή άτυπη και ερασιτεχνική. Αυτό σημαίνει πως, ενώ όσα περιστατικά μπαίνουν στον χάρτη είναι έγκυρα, δεν αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα καθώς δεν έχουμε πρόσβαση σε πολλές πηγές, δημοσιογραφικές ή αστυνομικές.

Παρόλα αυτά μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο έχουμε καταγράψει πάνω από 100 περιστατικά έμφυλης βίας. Παρακολουθώντας αυτά τα περιστατικά αναρωτηθήκαμε αν υπάρχει όντως έξαρση ειδικότερα της σεξουαλικής βίας το τελευταίο διάστημα ή αν οι γυναίκες καταγγέλλουν πλέον πιο εύκολα και πιο συχνά.

Γενικότερα, η έμφυλη βία σε όλες τις μορφές της παραβλέπεται, υπoτιμάται και αμφισβητείται συνεχώς. Είναι η βία αυτή που στιγματίζει όχι τον θύτη, τον βιαστή, τον εγκληματία αλλά το καθαυτό θύμα και ακόμη περισσότερο το βλέπουμε αυτό να συμβαίνει στη σεξουαλική βία. Και έτσι η αμφισβήτηση συνεχίζεται στην ίδια την ύπαρξη της βίας αυτής, στη σημασία της και στην συχνότητα εμφάνισης της. Παρά το γεγονός ότι πολλοί και πολλές επιλέγουν να αγνοούν και να απορρίπτουν τις στατιστικές που σκιαγραφούν το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας είναι ωστόσο ενθαρρυντικό το ότι καταγγέλλονται τόσο τα πιο άγρια περιστατικά (όπως οι βιασμοί και οι σεξουαλικές επιθέσεις) όσο και οι λεκτικές παρενοχλήσεις, η διακίνηση ηλεκτρονικού υλικού και ο εκβιασμός, οι επιδειξίες, κλπ. Καταγγέλονται δηλαδή πλέον και αυτές οι μορφές σεξουαλικής βίας οι οποίες αντιμετωπίζονται όχι μόνο με συγκατάβαση και αδιαφορία, αλλά και πολλές περιπτώσεις ακόμη και με σκωπτικότητα.

Τα θύματα αντιμετωπίζονται από το σύστημα και την κοινωνία σαν να δικάζονται για αυτό που τους συνέβη, σαν η ευθύνη να είναι δικιά τους. Αναγκάζονται να ξαναζούν την κακοποίηση τους μπροστά σε ακροατήρια, να πρέπει να αποδείξουν ότι δεν φταίνε αυτές που κάποιος τους επιτέθηκε. Και το ακροατήριο αυτό δεν είναι μόνο το δικαστικό σύστημα και η αστυνομία αλλά και τα media και η γειτονιά και η κοινωνία όλη. Στην περίπτωση της 22χρονης στα Χανιά για παράδειγμα, η δικηγόρος υπεράσπισης των βιαστών δήλωσε ότι δεν επρόκειτο για ποινικό αδίκημα αλλά για αταξία! Τα εγκλήματα σεξουαλικής βίας είναι τα μόνα εγκλήματα στα οποία το ανθρώπινο σώμα φέρεται να έχει βαθμούς κακοποίησης: «δεν την βιάσαν μωρέ, την χούφτωσαν», «ε δεν την βίασε κιόλας απλά την ανάγκασε σε πεολειχία», «εντάξει την είδε το παιδί, άναψε και είπε να αυνανιστεί μπροστά σε όλο τον κόσμο», «την έβγαλαν στο κλαρί ε και τι πήγε να κάνει αυτή με τους νταβατζήδες» κλπ.

Και μαζί με τις διαβαθμίσεις της κακοποίησης του γυναικείου σώματος τα media φροντίζουν κάθε φορά να διαρρεύσουν πληροφορίες σε ένα σχεδόν πορνογραφικό πλαίσιο για το τι ακριβώς έγινε στο θύμα τροφοδοτώντας την ηδονοβλεπτική ανάγκη του θεατή/αναγνώστη/ακροατή, μεταδίδοντας τις σχετικές ειδήσεις σχεδόν σαν κουτσομπολιά, αναπαράγοντας τον κυρίαρχο λόγο που τα συντηρεί, συχνά εξωραϊζοντάς τα. Η είδηση για το θύμα που κακοποιήθηκε με ξύλο στα γεννητικά της όργανα και κόντεψε να πεθάνει από την αιμορραγία αναπαράχθηκε από τα media με τίτλους του στυλ «ερωτική περιπέτεια με επικίνδυνο τέλος» κ.ά.

Η καταγραφή και η παρακολούθηση των περιστατικών αυτών δείχνουν ότι η σεξουαλική βία είναι καθημερινή και θύτης μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Η κακοποίηση δεν έχει καμία σχέση με τον έρωτα, την περιπέτεια και το σεξ. Η κακοποίηση του γυναικείου σώματος έχει σχέση με την πατριαρχική θεώρηση του γυναικείου σώματος, με την επιβολή εξουσίας.

Ενδεικτικά θυμίζουμε μερικά περιστατικά:

– την απαγωγή, ομαδικό βιασμό και εξαναγκασμό σε πορνεία 14χρονης στη Λάρισα
– τον εξαναγκασμό σε πορνεία επίσης 14χρονης στην Καλλιθέα Αθήνας
– την ομαδική σεξουαλική επίθεση σε 23χρονη στο χώρο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
– την περίπτωση της 17χρονης που έπεσε θύμα βιασμού 2 φορές μέσα σε ένα χρόνο στη Δράμα και τη 2η φορά μπήκε στην Μονάδα Εντατικής
– την ομαδική σεξουαλική κακοποίηση 22χρονης και τη βιντεοσκόπηση της επίθεσης από μεταξύ άλλων και το φίλο του θύματος της με σκοπό τον εκβιασμό της στα Χανιά
– τον εκβιασμό με ηλεκτρονικό υλικό και βιασμό κατ’ επανάληψη 16χρονης στη Ζάκυνθο
– τον εγκλεισμό και αλλεπάλληλο βιασμό 25χρονης σε κοντέινερ στο Κιλκίς
– την δολοφονία μιας γυναίκας στο Βελβεντό από τον σύζηγο της
– την σεξουαλική κακοποίηση και εξαναγκασμό σε πορνογραφία 12χρονης και 14χρονης από τον πατέρα τους στη Λέσβο

Και αυτά είναι κάποια από τα περιστατικά που έχουμε καταγράψει, κάποια από τα περιστατικά τα οποία έφτασαν τα ΜΜΕ, κάποια από τα περιστατικά τα οποία συνέβησαν.

Η κακοποίηση και η έμφυλη βία αμφισβητούνται μεταξύ όλων των άλλων και διότι δεν ακούγονται: δεν μιλάμε γι’ αυτές, δεν τις συζητάμε και συχνά είναι σαν μην υπάρχουν. Και άμα κάτι μοιάζει ανύπαρκτο, για πολλούς είναι. Παρόλο όμως που τα θύματα έχουν να αντιμετωπίσουν bullying, σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες, καταφέρνουν και καταγγέλλουν την κακοποίηση που έχουν υποστεί και συνεχίζουν να υφίστανται. Και οι καταγγελίες τους αποκτούν σημασία και στέκονται απέναντι στα τρολ, τους σεξιστές, τα ηδονοβλεπτικά media και την κουτσομπολίστικη γειτονιά, απέναντι στην πατριαρχία.

Ελπίζουμε ότι με την καταγραφή θα φανεί σιγά-σιγά η πραγματική έκταση του προβλήματος, ότι θα συνειδητοποιήσουμε πως πραγματικά έχουν τα πράγματα και θα πάψουμε να ντρεπόμαστε και να φοβόμαστε. Ότι θα μπορούμε επιτέλους να απαντάμε στην έμφυλη βία κάθε μορφής όπως της αξίζει.

(Δημοσιεύτηκε στο Φύλο Συκής στις 24/11/2016)

Μόνη απέναντι στη βία

Την προηγούμενη εβδομάδα διαβάσαμε αρκετά δημοσιεύματα για την υπόθεση του άνδρα που επιτέθηκε με καυτό σίδερο στην σύντροφο του, προκαλώντας της σοβαρά εγκαύματα σε όλο της το σώμα και στο κεφάλι σε επαρχιακή πόλη. Τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στο θύμα ως «ερωμένη του γιατρού», «γοητευτική γραμματέα», «διεζευγμένη 47χρονη» δεν μπορούν παρά να μας προκαλούν την προβλεπόμενη πλέον αηδία και εμετό.
Αυτό όμως που μας άφησε άφωνες είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση το θύμα, όχι μόνο κρατήθηκε προσωρινά στο αστυνομικό τμήμα, αλλά τo ότι επίσης σχηματίστηκε εναντίον της δικογραφία, με τις κατηγορίες της ψευδορκίας και της ψευδούς καταμήνυσης. Και αυτό γιατί όταν η αστυνομία κλήθηκε από τους γιατρούς στο νοσοκομείο για την υπόθεση, το θύμα είπε ψέματα για το πώς έγιναν τα τραύματα της.
Δηλαδή στην περίπτωση της, εφαρμόστηκε πλήρως ο νόμος, παρόλο που πρόκειται ουσιαστικά για θύμα απόπειρας δολοφονίας. Η αστυνομία δεν έλαβε υπόψη της ότι το θύμα μπορεί να φοβόταν; Τον θύτη ή ακόμα και τις αντιδράσεις του κοινωνικού της περίγυρου; Σε μια επαρχιακή πόλη είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσει το θύμα της έμφυλης βίας τον θύτη ακριβώς γιατί η κοινωνία είναι πιο κλειστή. Όμως όταν η αστυνομία δέχεται καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία, δεν κάνει καν αυτό που προβλέπει ο νόμος στην περίπτωση αυτή, δηλαδή την αυτεπάγγελτη δίωξη των εγκλημάτων της ενδοοικογενειακής βίας.
Στην περίπτωση όμως του συγκεκριμένου θύματος ο νόμος για ψευδορκία εφαρμόστηκε κατά γράμμα.
Και για ακόμη μια φορά λοιπόν το κράτος αγνόησε το θύμα και μετέφερε κατά κάποιο τρόπο την ευθύνη σε αυτό, με το να εφαρμόσει το γράμμα του νόμου αλλά σίγουρα όχι το πνεύμα της δικαιοσύνης.

Λεκτική παρενόχληση

Η λεκτική παρενόχληση στο δρόμο είναι μια ίσως από τις πιο τετριμμένες, συνηθισμένες και καθημερινές μορφές της έμφυλης βίας. Και για αυτό είναι η λιγότερη ορατή επειδή ακριβώς είναι τόσο συχνή που την παίρνουμε για κάτι δεδομένο, για κάτι που ουσιαστικά παραβλέπουμε. Στα αγγλικά η παρενόχληση στο δρόμο λέγεται και κάλεσμα της γάτας, κοινώς cat calling, κάτι που ακόμα και στα ελληνικά πολύ εύκολα παραπέμπει στο πλέον συνηθισμένο «καλέ ψιτ κοπελιά». Είτε πρόκειται για το παλιομοδίτικο «Καλέ ζαχαροπλάστης ήταν ο μπαμπάς σου» είτε για το «θα σε ξεσκίσω μάνα μου» η λεκτική παρενόχληση παραμένει μια βία που όλες ανεξαρτήτως έχουμε υποστεί ή θα υποστούμε με στατιστική βεβαιότητα στη ζωή μας.

«Περιδιαβαίνοντας στο σούπερ μάρκετ στους διαδρόμους πήρε το αυτί μου σχόλιο δύο αντρών γύρω στα 60 να μιλάνε μεταξύ τους, λέγοντας «πω πω σου ανεβάζει την πίεση» και κάτι τέτοιες μπούρδες και τους απάντησα πολύ ψύχραιμα ότι θα έπρεπε να ντρέπονται για τα σχόλιά τους και ο ένας μάλιστα θίχτηκε λέγοντας ότι δεν κατάλαβα καλά και ότι έχει κόρη στην ηλικία μου, ενώ ο άλλος γελούσε πολύ συγκαταβατικά. Του είπα του ενός ότι αν έκανα τόσο μεγάλος λάθος του ζητάω συγνώμη και ότι εφόσον έχει και ο ίδιος κόρη στην ηλικία μου θα έπρεπε να κατανοεί την αντίδρασή μου απέναντι σε σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Όλο το σκηνικό ήταν πολύ χαμηλόφωνο και δεν πήρε καμία περαιτέρω διάσταση. Μας κατάλαβαν μόνο όσοι πελάτες ήταν πάρα πολύ κοντά μας εκείνη τη στιγμή.»

«Υπήρξα μάρτυρας στο εξής περιστατικό και δεν ήξερα μάλιστα πώς να αντιδράσω: 3 φουσκωτοί τύποι ήταν στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας δίπλα από ένα γυμναστήριο και σχολίαζαν μια ανήλικη που πέρασε από μπροστά τους ως «καλά τι λουκούμι αυτό», «πω, πω να το φας αυτό ε;». Σκέφτηκα να τους την πω εκείνη την ώρα όμως η αλήθεια είναι απλή, κώλωσα καθώς αυτοί ήταν 3 και εγώ μόνη μου.»

Δεν υπάρχει τίποτα σέξι, ερωτικό ή κολακευτικό το να με συγκρίνουν με κάτι φαγώσιμο, να μου σφυρίζουν λες και είμαι πρόβατο στη στάνη, να με αποκαλούν μάνα τους, να εκνευρίζονται και από πάνω αν δεν τους μιλήσω άρα να με αποκαλούν και «ανέραστη», «αγάμητη» και «κρύα» άμα τους βρίσω στη συνέχεια, να σχολιάσουν τις «βυζάρες» μου, την «κωλάρα» μου ή να κάνουν και κριτική για τα κιλά μου ανάλογα φυσικά με τα πρότυπα αισθητικής τους, να σχολιάζουν τι φοράω και τι τους κάνει αυτό που φοράω ή τι θα έπρεπε να φοράω ή τι θα μου κάνουν ή τι θα μου έκαναν αν δεν ήμουν άσχημη. Το μόνο που υπάρχει είναι βία, βία και εισβολή και προσπάθεια περιορισμού του δικαιώματος μου να κυκλοφορώ και εγώ όπως θέλω στο δημόσιο χώρο. Και φυσικά όλα τα παραπάνω συνοδεύονται και από τους απαραίτητους μορφασμούς, το κακοποιητικό βλέμμα και την συγκατάβαση. Η λεκτική παρενόχληση δεν είναι τίποτα παραπάνω από κλασσικό bullying και μια εξίσου σοβαρή μορφή της έμφυλης βίας.

*Και για τα 2 περιστατικά που αναφέρονται στο κείμενο είχαμε την συγκατάθεση αυτών που μας τα έστειλαν.

Εισαγωγικά

Ακούμε συνέχεια στις ειδήσεις για γυναίκες που κακοποιούνται και συνέχεια φαίνεται να το ξεχνάμε, όπως συχνά ξεχνάμε και την κακοποίηση γύρω μας. Ξεχνάμε ότι πριν μια βδομάδα παρενοχλήθηκε μια φίλη μας, ότι πέρυσι κακοποιήθηκε μια ξαδέρφη, ότι χτες βιάστηκε μια γειτόνισσα και ότι κάθε μέρα παρενοχλούμαστε κι εμείς. Στο δρόμο, στο τραίνο, στο λεωφορείο, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στην δουλειά ακόμη και στα social media.

Η έμφυλη βία είναι παντού στην καθημερινότητα μας αλλά οι περισσότεροι κάνουν ότι δεν την βλέπουν ή ακόμα και αν τη βλέπουν δεν κάνουν κάτι για να την αντιμετωπίσουν, να την περιορίσουν, να τη σταματήσουν. Θελήσαμε λοιπόν κι εμείς να φτιάξουμε ένα αρχείο με τα περιστατικά βίας που βιώνουμε καθημερινά, ακραία και μη. Για να σταματήσουμε σιγά-σιγά να ξεχνάμε ότι η πόλη δεν είναι μόνο οι δρόμοι και τα κτήρια άλλα ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο καταπιεζόμαστε και στο οποίο βλέπουμε κάθε μέρα τεράστια ανοχή απέναντι στους καταπιεστές μας.

Σκοπεύουμε αυτός ο χάρτης να γεμίσει με όσες περισσότερες πινέζες γίνεται, ώστε όχι μόνο να αποκτήσουμε επιτέλους όσο πιο πλήρη εικόνα γίνεται για το τι συμβαίνει γύρω μας αλλά και να ευαισθητοποιήσουμε αυτούς που επιμένουν να αποστρέφουν το βλέμμα τους αγνοώντας το πρόβλημα της έμφυλης βίας.

Στείλτε μας περιστατικά που σας συνέβησαν στη διεύθυνση sexharassmap@espiv.net, ώστε να τα καταγράψουμε ανώνυμα στον χάρτη.

css.php